Makaron ze szpinakiem czyli jak połączyć dwa brzegi morza Śródziemnego na jednym talerzu

Nie było mnie dłuższą chwilę, bo brałam lekcje gotowania 😉
Pomagałam Szefowi Kuchni Ryszardowi Majewskiemu w przygotowaniu cateringu dla Klubu Skandii na 70 Tour de Pologne.
Intensywne sześć dni będące wspaniałą przygodą.
Spotkałam wielu fajnych ludzi, pierwszy raz w życiu byłam w Zakopanem (serio) i mogłam uczestniczyć w tak ogromnym przedsięwzięciu jakim jest organizacja Tour de Pologne.
Wszyscy zachwycali się przygotowanymi przez nas przystawkami i koktajlami przygotowywanymi przez naszego barmana Krzysztofa.
Pan Czesław Lang bywał u nas codziennie 😉
Kilka zdjęć z tego wydarzenia można zobaczyć na Figowym Facebooku.
Czas wrócić do obowiązków.
Dziś odpowiedź jak połączyć dwa brzegi morza Śródziemnego na jednym talerzu 😀

Przy okazji biorąc udział w akcji kulinarnej.
By przyłączyć się do akcji w daniu musi znajdować się choć jeden składniki z tej  listy.
W dzisiejszym sosie do makaronu większość składników znajduje się na tym spisie.
Dlaczego to danie łączy dwa brzegi morza Śródziemnego?
Makaron, wiadomo, reprezentuje włoski brzeg natomiast szpinak przyrządziłam w sposób w jaki np. w Syrii przyrządza się jutę występującą m.in. pod nazwą  Muluchije.
Budowanie mostu między brzegami 😉

Składniki:

  • 500 gram świeżego szpinaku
  • dwie średnie cebule
  • dwa ząbki czosnku
  • kolendra w ziarnach
  • natka kolendry
  • cytryna
  • ewentualnie odrobina świeżego chili
  • pieprz i sól do smaku
  • oliwa
  • makaron ugotowany al dente

Cebulę pokroiłam w grubą kostkę i wrzuciłam na rozgrzaną oliwę.
Dodałam część czosnku pokrojonego w plasterki i doprawiłam rozgniecionymi ziarnami kolendry.
Gdy cebula się zeszkliła dodałam szpinak (mniejsze liście w całości, większe lekko rozrywałam), resztę czosnku i sporo natki kolendry.
Dusiłam wszystko chwilę podlewając wodą jeśli była taka konieczność.
Doprawiłam solą i pieprzem oraz pokrojonym drobno chili.
Dodałam ugotowany makron, polałam sokiem z cytryny i wymieszałam.
Zajadałam, aż mi się uszy trzęsły 😀

Czy gotując  makaron dodajecie do wody olej lub inny tłuszcz?
Ja tego nie robię.
Gdy ugotujemy makaron al dente w odpowiedniej ilości wody nie będzie się kleił.
Nie trzeba, a nawet nie należy przelewać makaronu zimną wodą.
Nieprzelewany makaron lepiej połączy się z sosem ,do którego go dodamy.
Jedyną sytuacją, w której wręcz należy przelać makaron zimną wodą, to ta gdy podajemy go na zimno np. w sałatce.
I jeszcze jedno: gdy chcecie zagęścić sos wystarczy dodać do niego odrobinę wody z gotowania makaronu i nie trzeba nic więcej 😀
Smacznego!

I mała prywata na koniec!
Skoro odwiedzamy kulinarnie Syrię to bardzo Was proszę o wsparcie Polskiej Akcji Humanitarnej, która organizuje pomoc dla Syryjczyków cierpiących z powodu wojny.
Liczy się każda złotówka!!!

Przepis dołączam do akcji:

Krem z zielonego groszku

Ugotowałam w zeszłym tygodniu i również w zeszłym tygodniu chciałam się nim podzielić, ale koniec akcji z bakłażanem pokrzyżował mi szyki 😉
Pyszna, łatwa w przygotowaniu, bardzo smaczna i zdrowa zupa krem.

Groszek zielony jest bogaty w  wiele substancji odżywczych m. in. żelazo, potas, fosfor, cynk,
wapń, magnez. Także witaminy z grupy B, witaminy A i E.
Jest też dobrym źródłem białka i antyoksydantów chroniących nasz organizm przed działaniem wolnych rodników.

Składniki:

  • ok. 250 gram zielonego groszku surowego lub z puszki
  • dwa ząbki czosnku
  • kumin
  • sól i pieprz do smaku
  • natka pietruszki lub kolendry
Tą zupę przygotowałam z groszku w puszce.
Groszek razem z zalewą przelałam do niedużego garnka. Dolałam odrobinę wody, tak by płyn zakrywał groszek.
Dodałam czosnek pokrojony w plasterki.
Doprawiłam solą, kuminem i świeżo mielonym pieprzem.
Gotowałam na małym ogniu ok 10 minut.
Następnie wszystko zmiksowałam.
Wyłożyłam na talerz i posypałam natką kolendry.
Jeśli ktoś za nią nie przepada to może zamienić ją na natkę pietruszki.

Wystarczająco szybka i łatwa w przygotowaniu? 😉

Pasta z cukinii

Dziś bardzo szybko i łatwo.
Były ostatnio kwiaty cukinii to teraz czas na samą cukinię.
Uwielbiam cukinię w każdej postaci więc postanowiłam przygotować z niej pastę na śniadanie.
cukinia grillowana

Przyznam się, że zjadłam ją nie na kromce chleba, a kromką chleba prosto z miski 🙂

Składniki:

  • 1 cukinia
  • 1 ząbek czosnku
  • sól i pieprz
  • kumin i odrobina tahini
  • oliwa
Pokroiłam cukinię w plastry i zrumieniłam ją na patelni.
Następnie w misce zmiksowałam ją z czosnkiem i przyprawami i odrobiną oliwy.
Można dodać do pasty posiekany koperek, ale bez też jest fantastyczna.
Przed samym jedzenie polałam pastę olejem lnianym, który uwielbiam i jest bardzo zdrowy 😉
pasta z cukinii
Szybkie, proste i smaczne śniadanie gotowe.
Teraz można pędzić do pracy albo korzystać z uroków lata.
Mogę to uciekam na rower.

A Wy jakie śniadania jadacie gdy jest gorąco?

Hummus!

Wszystko co modne omijam szerokim łukiem.
No prawie wszystko, bo jak ominąć hummus?
Tą fantastyczną potrawę pierwszy raz spróbowałam gdy zaczęłam pracę w restauracji z kuchnią Lewantu czyli krajów Bliskiego Wschodu.
Od razu bardzo mi posmakowała, dlatego w końcu się odważyłam i przyrządziła hummus własnoręcznie w mojej kuchni 😀
حُمُّص

Hummus to transkrypcja arabskiego słowa oznaczającego cieciorkę (znaną również jako ciecierzyca lub groch włoski).
Hummus to oczywiście także nazwa pasty, której podstawą jest ugotowana i zmielona cieciorka z dodatkami, tahini, czosnkiem, sokiem z cytryny i przyprawami.

Potrawa hummus pochodzi z Libanu, a znana i jedzona jest na całym Bliskim Wschodzie.
„Według legendy została wymyślona przez sułtana Saladyna w czasach wypraw krzyżowych.”

Przygotowanie hummusu zaczęłam od zrobienia tahini czyli pasty sezamowej, która jest przyprawą często używaną w kuchni Lewantu.
Na początku przymierzałam się do kupienia gotowej pasty w sklepie, ale ostatecznie odważyłam się przygotować ją sama i jestem zadowolona z efektu.
Najpierw wysypałam sezam na rozgrzaną patelnię.
Prażyłam go, aż lekko się zrumienił.
Prażenie powoduje lepsze wydobycie smaku i aromatu, jednak należy mieć na uwadze, że im mocniej uprażymy sezam tym większą goryczkę będzie miała pasta.

Następnie wystudzone ziarna zmieliłam z dodatkiem 3-4 łyżek oliwy na gładką masę.


Tak przygotowaną pastę można przechowywać do dwóch tygodni w lodówce i wykorzystywać jako dodatek do różnych past lub przygotować fantastyczny sos tahini, z którym super smakuje kurczak lub ryba.

Arabskie jedzenie najlepiej smakuje z arabskim pieczywem więc przygotował również arabski chleb khobz.
Wykorzystałam przepis z bloga „Szlakiem Daktyli…”.


Czas najwyższy przystąpić to dzieła!

Hummus!

Składniki:
  • 1 szklanka cieciorki
  • 3-4 łyżki tahini
  • dwa ząbki czosnku
  • sok z niedużej cytryny
  • kumin czyli mielony kmin rzymski
  • sól
  • oliwa z oliwek
  • pół szklanki bardzo zimnej wody
Cieciorkę zalałam dużą ilością wody i zostawiłam do moczenia na noc.
Rano zalałam cieciorkę ok. dwoma litrami lekko osolonej wody i gotowałam do miękkości.
Cieciorka gotuje się bardzo długo, podobno można skrócić ten czas dodając do wody odrobinę sody.
Podczas całego gotowania należy uzupełniać wodę w garnku.
Gotowa cieciorka powinna mieć w środku konsystencję masła.
Gdy będzie za twarda  nasz hummus nie będzie dobry.

Wystudzoną cieciorkę miksuję z tahini, czosnkiem, sokiem z cytryny, kuminem, oliwą i  z odrobiną soli, na bardzo gładką masę.

Pasta musi mieć bogaty smak i wyraźnie wyczuwalne wszystkie składniki (oczywiście odpowiednio zbalansowane).

Gdy będziemy mieli już gładką masę, ale jeszcze dość gęsto, należy ciągle miksując dolewać zimnej wody.
W tym momencie hummus zmieni swoją barwę na dużo jaśniejszą i otrzymamy charakterystyczną dla niego konsystencję.
Jeśli nie macie pewności co do smaku to warto zostawić pastę na kilka godzin w lodówce co pozwoli jej na tak zwane „przegryzienie się”. Po tym czasie można jeszcze spróbować dodać odrobinę przypraw jeśli uznamy, że czegoś brakuje.

Moja rada jest taka, że nie należy bać się soku z cytryny i kminu i odważnie przyprawić nimi hummus.

Hummus podajemy na talerzu, który wypełniamy po sam brzeg, posypany kminem i czerwoną papryką oraz polany oliwą z oliwek.

Nieodzownym dodatkiem jest arabski chleb, ale równie dobrze smakuje z naszym tradycyjnym chlebem.

Hummus można też wykorzystać jako dip do warzyw i jako bazę do innych past. Gdy dodamy pasty paprykowej albo więcej czosnku, cytryny i natki pietruszki otrzymamy inne pyszne odmiany hummusu.

Wyszedł pyszny!
Zakochałam się!

A Wy co sądzicie o hummusie?

Smakuje Wam?

P.S. Skoro jesteśmy w krajach Lewantu to bardzo Was proszę o pomoc dla Syrii i Syryjczyków.

Można wspomóc jednorazową wpłatą lub zapisać się do klubu PAH SOS.

Pomagamy tutaj:

Zupa krem z czerwonej soczewicy

Całą zimę dzielnie broniłam się przed choróbskiem choć wszyscy dookoła chrychali i prychali.
Dzielnie trwałam w zdrowiu, ciepło się ubierając i omijając zarażających.

Nie wiem jak to się stało, może straciłam na chwilę czujność, a może osłabiła mnie, wspomniana wcześniej tęsknota za wiosną, ale dopadła mnie.

Wstrętne choróbsko!


Trzeba je przepędzić.
Tradycyjna metoda to babciny rosół, poszłam jednak w nowoczesność i ugotowałam zupę krem z czerwonej soczewicy.

Tak na prawdę jest to tradycyjna syryjska zupa zwana Adas, choć adas to po arabsku po prostu soczewica 😀

Składniki:

  • 300 gram czerwonej soczewicy /najlepiej w całości
  • 2 spore cebule
  • woda
  • oliwa lub olej,
  • łyżka masła
  • kmin rzymski, sól i pieprz
  • cytryna
  • natka pietruszki do dekoracji
W garnku rozgrzałam olej i wrzuciłam 1,5 cebuli pokrojonej w piórka. Dodałam roztarty w moździerzu kmin rzymski.
Gdy cebula się zeszkliła wrzuciłam soczewicę.
Przez dłuższą chwilę ją podsmażałam. Zmienia wtedy kolor na bardziej czerwony i zupa w efekcie ma bardziej pomarańczowy kolor. Niestety mój garnek nie sprostał zadaniu i zaczęło przywierać do dna, dlatego zupa wyszła dość blada.
Polecam Wam wybrać garnek z grubszym dnem.
Gdy soczewica się „uprażyła” dolałam wodę. Gotowałam na małym ogniu do momentu gdy soczewica zrobiła się miękka.
Następnie zmiksowałam wszystko i dodałam połowę cebuli pokrojoną w kosteczkę i zeszkloną na maśle.
Doprawiłam pieprzem i solą.
Podawałam z pietruszką, skropioną cytryną.
Można też podać z grzankami. Najlepiej chlebem arabskim pokrojonym  w kosteczkę i uprażonym w piecu.

Zupa krem z czerwonej soczewicy – moje lekarstwo na przeziębienie.
A Wy jakie zupy stosujecie w charakterze lekarstwa?

…po meksykańsku

Już wspominałam o tym, że wybieram się w tym roku do Meksyku.
Jesienią jedziemy tam z przyjaciółką. Na pierwszą wizytę wybrałyśmy miasto Meksyk.
Jedziemy zobaczyć jak obchodzony jest dzień Wszystkich Świętych i spróbować jak smakuje prawdziwe awokado 😉

.Zbieram informacje nt. wyjazdu i tego czego z moim Rudusiem będziemy tam potrzebować. Przygotowuję też wstępny plan zwiedzania tej trzeciej co wielkości metropolii świata.
Piękne, niesamowite, fascynujące.
Nie mogę się doczekać.
Rozglądamy się za biletami w dobrej cenie, a także za fajnym gospodarzem w Ciudad de Mexico, który przygarnie nas na swoją kanapę.
Znacie kogoś?
Kupiłam wczoraj bardzo ważną przyprawę, która w mojej kuchni jeszcze nie gościła choć od dawna powinna.
Kmin rzymski- kumin.
Przyprawę, która jest niezbędna w kuchni bliskowschodniej, a także w kuchni meksykańskiej.
Już pisałam o ich zaskakującym podobieństwie. 
Od razu postanowiłam go wykorzystać przygotowując danie, które nazywam a la meksykańskim 😉
Kolejna rzecz, która umili oczekiwanie na wycieczkę.

Składniki:
  • czerwona papryka
  • dwie spore cebule
  • 5 ząbków czosnku
  • puszka fasolki czerwonej
  • mała puszka kukurydzy
  • puszka pomidorów pelati
  • świeża papryczka chili lub chili marynowane np. jalapeno (użyłam świeżego, ale w mojej spiżarce stoi kilka słoików chili  marynowanego przeze mnie)
  • pęczek kolendry/ ewentualnie natki pietruszki
  • 1 łyżka kolendry w ziarnach
  • 1 łyżka kminu rzymskiego

Na początek wrzuciłam na rozgrzaną patelnię kolendrę, a po jej zdjęciu kumin. Prażone w ten sposób oddają więcej swojego aromatu. Potem rozgniotłam je w moździerzu.

Rozgrzałam odrobinę oleju na patelni i wrzuciłam na nią cebulę pokrojoną w piórka. Gdy się lekko podsmaży dodaję przyprawy i część czosnku. Wrzucam pokrojoną w kostkę paprykę, a po chwili dodaję fasolę, kukurydzę i pomidory.
Gdy papryka robi się miękka dodaję chili, resztę czosnku i część natki kolendry lub pietruszki.
Duszę jeszcze trochę. Następnie gaszę ogień, dodaje resztę natki.
Danie właściwie gotowe, ale z czym je zjeść?
Można zjeść np. z kaszą jaglaną, albo z kuskusem. Jednak ja robię placki podobne do tortilli.

Bardzo chciałam kupić Masa Harina czyli specjalną mąkę do tortilli, jednak nigdzie jej nie dostałam. Następnym razem.
Użyłam zwykłej mąki kukurydzianej z dodatkiem mąki pszennej.
Dodała odrobinę wody i zaczęłam wyrabiać. Dodając wodę ewentualnie mąkę wyrobiłam ciasto tak by nie przyklejało się do rąk.
Formowałam z ciasta możliwie cienkie placki i wrzucałam do wysuszenie na rozgrzaną patelnię. Koniecznie bez oleju, tak jak przy prażeniu przypraw
Zrumieniony z obu stron placek wrzucałam do garnka przykrywając pokrywką, żeby pozostał miękki.

Można jeść!
Nabierałam sos za pomocą placka, a na wierzch łyżeczka śmietany dla złagodzenia ostrości i dla dodatkowego smaku.
Tak, tym razem było dobrze ostre, ale pyszne.
Kapsaicyna czyli związek zawarty np. w chilli odpowiedzialny za piekący smak rozpuszcza się w tłuszczach, dlatego tłusta śmietana lub mleko łagodzą ostrość. Podobno pomaga posypanie języka cukrem lub solą, ale jeszcze nie wypróbowałam tej metody.
Lubicie ostre dania? Czy wolicie łagodniej?